Boek

Op 23 april 2018 zag mijn man het leven niet meer zitten.
Sinds die dag zit ik elke week wel érgens met íemand in een wachtkamer.

Toen de eerste crisis bezworen was besloot ik te gaan schrijven.
Een stukje, nog een stukje.
Ik plaatste wat op een blog, en kreeg reacties.
Het was een fijne uitlaatklep.

De frustraties over de falende hulpverlening liepen op.
En zo ontstond het idee om ze uit te geven, mijn schrijfsels


Al help ik er maar één iemand mee.
Eén hulpverlener die erover nadenkt.
Eén oja! moment.
Eén iemand die zich herkent in mijn verhalen en ervaringen.

wachtkamer HAP
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
YouTube