Ben je er dan nog?

Tijdens een lange autorit vroeg ik hem of hij voornemens was er nog te zijn met mijn boekpresentatie.
……
Het bleef lang stil.

‘Ik denk het wel.’ Klonk er uiteindelijk.

Verschrikkelijk vind ik dit soort gesprekken. Een soort zelfkastijding is het. Diep in mijn hart weet dat de dreiging er is. Ik denk te weten dat de dreiging er nog is. En soms wil ik het horen. Telkens als ik de vraag stel hoop ik op een volmondig ‘ja natuurlijk! Wat denk je dan?”

Maar dat antwoord komt nooit.
Onzekerheid. Onduidelijkheid. Onvoorspelbaar.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Zou hij beseffen wat hij tegen me zegt?
Wat hij aanricht met zo’n opmerking?
Dat ik me weer wekenlang bang maak?
De zorgen weer toenemen?

Ik zou graag iets willen doen. Maar ik kan niks. Contact opnemen met zijn behandelaar en vertellen wat hij zegt en hoe hij zich gedraagt zou misschien kunnen. Maar ik weet niet of zijn behandelaar wel in gesprek mag met mij. En wat die precies mag zeggen.
Zolang hij niet “in crisis is” kon en kan de GGZ niks doen. De huisarts ook niet.

Wanneer kan hij nou weer volmonding “ja natuurlijk!” zeggen als ik vraag of hij er met een bepaalde gelegenheid nog is. Misschien moet ik het gewoon niet meer vragen. En maar afwachten.

Af en toe is er ook wel eens een dag of activiteit waarbij ik dan ineens denk: hij is er nog bij. Dat is echt iets dat ik voor zijn zelfmoordplannen nog nooit had gedacht.

Als een jojo. Tussen hoop en vrees. Altijd maar deze onzekerheid.

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
YouTube